Title : Lateness
Author : oki-oki
Pairing : Yamamoto Takeshi x Gokudera Hayato [8059]
Rate : PG
Genre :
Note : อยากให้ฟังเพลงนี้http://www.imeem.com/people/7v_EPgI/music/FSRuBZUJ/parn/ไปด้วยค่ะ เพราะเป็นหนึ่งในเมนหลักของเรื่องเลยค่ะ^^------------------------- Lateness -------------------------
“โกคุเดระ นายกินอะไรหรือยัง”
“โกคุเดระนายเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ยิ้มบ้างสิ”
“เวลานายยิ้มน่ะน่ารักรู้มั้ย”
“โกคุเดระ ให้ฉันอยู่กับนายตลอดไปเถอะนะ”
“โกคุเดระ...”
“ฉันรักนายนะ”
................................................
.............................................................
........................................................................
“โกคุเดระคุง ได้เวลาแล้ว... ไปกันเถอะนะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนเรียกเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินด้วยความแผ่วเบา ร่างบางที่ดูสงบนิ่งละจากริมหน้าต่างด้วยสายตาว่างเปล่าก่อนจะหันกลับมาตอบเขา
“ครับ รุ่นที่สิบ”
เสียงนั้นตอบด้วยความสั่นเครือ
...............โกคุเดระคุง แม้แต่เวลาอย่างนี้ ..นายก็ไม่จำเป็น......
ไม่จำเป็นต้องฝืนร่าเริงต่อหน้าฉันหรอก........
.....................................
.........................................................
“โกคุเดระ วันนี้ฉันทำซูชิมาอีกแล้วน่ะ นายเบื่อรึยัง”
น้ำเสียงร่าเริงเจือความอ่อนโยนร้องเรียกเขาด้วยความเป็นห่วง
“แกเลิกพูดมากสักที รำคาญ!”
และน้ำเสียงไม่เป็นมิตรก็ตอบรับยามาโมโตะอย่างปกติ สีหน้าที่เหมือนกับเคร่งเครียดตลอดเวลาหันหนีมือใหญ่ที่ตั้งใจลูบเรือนผมสีน้ำเงินของเขา มือเรียวเอื้อมคว้ากล่องสีเหลี่ยมที่บรรจุมวนบุหรี่อย่างเคยชิน
“งั้นเดี๋ยวฉันไปจัดจานก่อนนะ”
ร่างสูงตอบรับโดยไม่ถือสาพฤติกรรมเอาแต่ใจของอีกฝ่าย เขาเดินไปที่ส่วนห้องครัวก่อนจะจัดการซูชิฝีมือของเขากับเครื่องครัวต่างๆด้วยความร่าเริง
.........มันเป็นอย่างนี้อยู่เสมอ นับตั้งแต่วันที่เจ้านี่สารภาพกับเขา พื้นที่ของเขาก็ค่อยๆถูกลุกล้ำด้วยคนที่ชื่อยามาโมโตะ ทาเคชิเข้ามาเรื่อยๆ...........
........................
..........................................
.......................................................
“ถึงมันจะหนาวแต่ก็ดีใจจังที่ได้มาดูดาวกับนาย”
ยามาโมโตะพูดด้วยรอยยิ้ม
...................ไอ้คำพูดแบบนี้อีกแล้ว น่ารำคาญ.............
“แค่ก แค่ก”
เสียงแหบค่อนไอก่อนอีกฝ่ายจะมือไวคว้าเขาไปกอดไว้
“แกจะทำอะไร!”
โกคุเทระโวยวายก่อนจะพยายามหลุดจากอ้อมกอดของเจ้าคนฉวยโอกาสด้วยใบหน้าสีแดงเรื่อ
“ทำไมนายไม่ค่อยแสดงความรู้สึกเลยนะ”
อยู่ๆร่างสูงก็พูดด้วยน้ำเสียงเรียบ
.........จะพูดอะไรของมัน..........
“ทั้งๆที่นายก็น่าจะรักฉัน แต่ทำมันไม่เคยจะยอมรับความรู้สึกนั้นเลยนะ”
คำพูดร้ายกาจถูกกระซิบบอกใกล้ใบหูที่ขึ้นสีแดงเรื่อ
“กะ.. แกอย่ามาพูดเองเออเองนะ ใครรักแกกัน หลงตัวเอง!”
โกคุเดระเถียงคนตรงหน้าอย่างตะกุกตะกัก แต่ผลลัพธ์ที่ได้คืออ้อมกอดที่แน่นขึ้นจากอีกฝ่าย
“โกคุเดระ ฉันรักนาย”
นอกจากจะไม่ฟังเขาแล้ว ยังพร่ำบอกถ้อยคำน่าอายที่เอาแต่พูดข้างหูเขาทุกวันอีก!
...........................................
......................................................
“โกคุเดระ... ถึงแล้วล่ะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนของสึนะที่แต่งกายด้วยชุดสูทสีดำสนิทร้องเรียกร่างบางที่มีสีหน้าเรียบเฉยที่ยังคงนั่งอยู่บนรถ
“...”
ไม่มีคำตอบใดๆ ดวงตาสีน้ำทะเลเพียงหันมามองสึนะ ก่อนจะนั่งอยู่อย่างนั้นด้วยความว่างเปล่า
เห็นเพียงเท่านั้นดวงตากลมโตสีน้ำตาลก็สลด เขามองโกคุเดระด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ทั้งๆที่รู้ดี........
........ว่าความเจ็บปวดของเขาในตอนนี้ไม่เท่ากับที่โกคุเดระเผชิญอยู่เลย......
..............................................
...................................................................
“สูบบุหรี่อีกแล้วรึไง นายน่าจะเลิกสูบบุหรี่ได้แล้วนะ”
น้ำ เสียงเป็นห่วงแบบเดิมๆลุกล้ำความเป็นส่วนตัวของเขาก่อนจะคว้ามวนบุหรี่ในมือ ของเขาพร้อมกับซองสี่เหลี่ยมที่วางอยู่บนโต๊ะทิ้งลงถังขยะอย่างจงใจ
“แกทำอะไรของแก!! ทำแบบนี้หมายความว่ายังไง!!”
โกคุเดระตวาดถามคนตรงหน้าด้วยความเกรี้ยวกราด
ไม่มีคำตอบใดๆก่อนที่โกคุเดระจะรับรู้ได้ถึงสัมผัสจูบอ่อนโยนของร่างสูง
“หมายความว่าฉันเป็นห่วงนายไง”
น้ำเสียงเดิมๆพูดด้วยประโยคที่มีความหมายเดิมๆ.........
...................คำคำเดิมที่เจ้านี่พร่ำบอกกับเขาราวกับกลัวว่าเขาจะไม่รับรู้.............
‘โกคุเดระ ได้ยินไหม ฉันรักนาย’ .................................
..................................................
สายฝนเริ่มโปรยปรายท่ามกลางบรรยากาศหมองหม่นที่มีบุรุษในชุดสีดำหลายคนรวมตัวกัน ทุกคนต่างยืนสงบนิ่ง ไม่นานนักดอกไม้สีขาวเรียบก็ค่อยๆถูกคนที่เรียงรายกันวางลงบนป้ายหินอ่อน
............ดอกไม้...........
..............สำหรับไว้อาลัย..........
..........................................
...........................
“ฉันจะเป็นจะตายยังไงมันก็เรื่องของฉันไม่เกี่ยวกับแก!!”
โกคุเดระตอบกลับคนตรงหน้าด้วยความหงุดหงิด
............อะไรของมันกัน ยามาโมโตะ ทาเคชิ ตั้งแต่ตอนนั้นก็ก้าวล้ำพื้นที่ของเขามากขึ้นเรื่อยๆ มันต้องการอะไรกัน.............
“เกี่ยวสิ นายจะอยู่หรือไม่อยู่ ทุกอย่างที่เป็นเรื่องของนาย มันเกี่ยวข้องกับฉัน”
........จะการพูดเองเออเอง หรือการบอกรักที่เอาแต่ใจ.........
.........ทำไมเจ้านี่ต้องก้าวล้ำพื้นที่ของเขามากขึ้นทุกที......
.................................
.....................................
“โกคุเดระคุง.... ได้เวลาบอกลาแล้วนะ”
น้ำเสียงอ่อนโยนพูดด้วยแววตาหมองหม่น
แววตาสีน้ำตาลเห็นร่างบางที่นั่งคุกเข่าห่อไหล่ด้วยความรู้สึกที่เขาสัมผัสได้
...................โกคุเดระ กำลังเจ็บปวด............
ดวงตาสีน้ำทะเลจ้องมองป้ายหินตรงหน้าด้วยสายตาว่างเปล่า
..........ชื่อของเจ้านั่น สลักอยู่บนแผ่นหิน.........
ทำไม.....
ทำไมไม่ใช่ชื่อของเขา........
ทำไมไม่ใช่ชื่อของเขาที่ต้องมีในทุกประโยคของเจ้านั่นกัน!
“โกคุเดระ ให้ฉันอยู่กับนายตลอดไปเถอะนะ” อะไรกัน....... ไอ้คำพูดนั่นมันเรื่องโกหกรึไง แกโกหกฉันรึไง ยามาโมโตะ!
มือเรียวกำต้นหญ้าที่ขึ้นปกคลุมบริเวณนั้นแน่น ดวงตาที่ว่างเปล่าค่อยๆถูกทำให้สับสนด้วยคำพูดของคนที่หลับสนิทอย่างไม่มีวันตื่นเจ้าของหลุมศพที่อยู่ตรงหน้าเขา
“โกคุเดระ นายกินอะไรหรือยัง” ..........จะไปกินอะไรลง แกงี่เง่ารึเปล่า ถ้าไม่ใช่อาหารที่แกเตรียมให้ก็กินไม่ลงหรอก.....
“โกคุเดระนายเป็นอะไรหรือเปล่า”
“ทำไมทำหน้าอย่างนั้นล่ะ ยิ้มบ้างสิ”
“เวลานายยิ้มน่ะน่ารักรู้มั้ย”
“แก.......”
น้ำเสียงเจ็บปวดรอดผ่านไรฟัน
................จะไม่เป็นอะไรได้ยังไง............
............ จะให้ยิ้มได้อย่างไรกัน .......
รอยยิ้มของฉันจะไปมีความหมายอะไร
............ถ้าไม่มีแก “โกคุเดระคุง ร้องไห้ออกมาเถอะนะ”
ร่างเล็กตัดสินใจกอดลำตัวที่ห่อไหล่ด้วยความเจ็บปวดของโกคุเดระ
“สูบบุหรี่อีกแล้วรึไง นายน่าจะเลิกสูบบุหรี่ได้แล้วนะ”
“หมายความว่าฉันเป็นห่วงนายไง”
“เกี่ยวสิ นายจะอยู่หรือไม่อยู่ ทุกอย่างที่เป็นเรื่องของนาย มันเกี่ยวข้องกับฉัน”
.............จะกี่มวนก็ช่าง จะให้สูบสักกี่มวนก็ช่าง.......
........ฉันก็ไม่กังวล
ถ้ามันจะทำให้ฉันตายก่อนแก.....
“เห็นแก่ตัว”
น้ำเสียงเจ็บปวดแผ่วเบาอยู่ในอ้อมกอดของสึนะ
“โกคุเดระ...”
“โกคุเดระ...”
“ฉันรักนายนะ” .............ยามาโมโตะ แกมันเห็นแก่ตัว!.........
น้ำตาสีใสยังคงไหลรินท่ามกลางสายฝนที่เริ่มโปรยปรายราวกับจะบอกลา สองร่างในชุดสีดำสำหรับไว้อาลัยยังคงกอดกันแน่น น้ำเสียงโอดครวญของโกคุเดระยังดังต่อเนื่องโดยไม่มีคำนึงถึงคนใต้บังคับบัญชามากมายที่ยืนสงบนิ่งอยู่ในบริเวณเดียวกันนั้น
เสียงแหบพร่าที่กรีดร้องในอ้อมกอดเขานั้น ไม่แม้แต่เขาแต่สึนะก็รู้ว่าเจ้าของเรือนผมสีน้ำเงินตระหนักดีว่า
.........ไม่ว่าจะร้องเรียกให้ดังสักเพียงใด......
.........แม้แต่คำรักที่ไม่เคยพูด คำที่เจ้านั่นอยากได้ยิน........
.......ไม่ว่าเสียงใดๆ ก็ไม่อาจส่งถึง.......
.......ยามาโมโตะที่จากไปแล้วได้เลย......
----------------END-------------
เป็นเรื่องที่นิมิตหมายมาจากเพลงค่ะ
มาตรการดัดหลังคนซึนค่ะ 55+
แม่ยก59อย่าเพิ่งสาปแช่งเรานะคะ
เป็นตอนที่สึนะมารับโกคุไปงานไว้อาลัยให้กับยามะน่ะค่ะ
แน่นอนว่าโกคุยังทำใจไม่ได้เลย
แถมในความคิดโกคุก็คิดว่ายามะเห็นแกตัวมากค่ะ
เพราะโกคุคิดว่า "ขอเป็นคนตายก่อน" ดีกว่าอยู่ต่อเห็นคนที่รักจากไปน่ะค่ะู^^
ใครซึนอย่างโกคุระวังจะต้องมาเสียใจที่หลังเหมือนกันนะคะ^^
ในบอร์ดเราจัดบรรทัดไม่ค่อยจะได้ เลยอาจจะอ่านงงๆหน่อยค่ะ
ถ้าอยากเห็นแบบสบายตาก้ตามไปที่บล็อคhttp://shinsh.exteen.comได้ค่ะ(ลงบล็อคเสร็จก็มาลงบอร์ดต่อเลย ฮา)
เป็น 8059 อีกเรื่อง ยังไงก็ฝาก้ดวยนะคะ^^
